shutter lag i zestaw marzeń niejednego a napewno dwóch takich co by chcieli na celuloidzie

Marcin – cieszę się że dla Ciebie nie ma problemu – ja po dalmierzach mam uczulenie na jakikolwiek lag – i nie jest to problem urojony – kilka innych osób ma podobne zdanie. Co się złożyło na to że zdjęcie ułamek za póżno zrobiłem? Czy za póżna decyzja? Nie – wybitnie aktualne tutaj jest powiedzonko “jedyne co mi przeszkadza w robieniu zdjeć jest p..y aparat fotograficzny”. Wiadomo – da się – większość zdjęć na naszej stronie jest zrobionych starą 5-ką. Nauczyliśmy się reagować ułamek sekundy wcześniej niż trzeba – po to by zniwelować “błedy” aparatu. I tyle.

Nie wiem Marcinie, czy długo wytrzymasz z tym ciemnym Heliarem.

Adam – nie wiem do kogo pytanie ja fotografuję, bo nic bardziej sensownego mi nie przyszło do głowy.
Nefraa – to taki bardzo szeroki snapshot. i bardzo mały/lekki zestaw.

pytanie o powód naciskania spustu jest jak najbardziej sensowne, ale – czy nie sprowadza się to do prostego myślenia na jednej płaszczyźnie: naciskam spust bo chcę to zapamiętać. inaczej ciężko uzasadnić jakiś landszaft z podróży czy zdjęcie dziecka. dalej – możemy szukać głębszych przesłanek. można to też cynicznie określić tak – fotografuję bo nie potrafię malować

Adam – ja pisałem o reportażu, streetphoto, fotografii momentu. myślę, żefotografia kreacyjna to inne przyczyny/mechanizm, tak samo fotografia komercyjna. czy czysto “domowa” fotografia musi mieć jakiś szczególny powód? czy sama chęć utrwalenia chwili nie jest już wyjątkowa? chyba nie trzeba mieć mega misji, wystarczy chęć i przekonanie że to jest ten moment i ta zawartość kadru. czasem bywa trudniej, bo po prostu trzeba się odważyć nacisnąć spust. ale tak jak napisałeś – racja jest w tym, że każdy z nas ma swój powód – przynajmniej powinien. broń Boże nie chodzi o generalizowanie – ale czy to nie jest tak, że nazywamy ten sam proces wartościowania tego co utrwalamy fotografią – po prostu w różny sposób? możemy chcieć pokazać, stworzyć, opowiedzieć – natomiast przyczyna jest wynikająca z tego że uważamy coś/moment/osobę za istotną na tyle aby zrobić zdjęcie. niczego tym nie wartościuję, ba – wręcz uważam że każda przyczyna jest tak samo ważna bo dla różnych swym wnętrzem osób – bo istnieje na swoim indywidualnym poziomie. tym samym nie odbierałbym wartości zdjęcia dopiero co urodzonego malucha vs np. zdjęcia wojenne. to piękne że ludzie aż tak się różnią, dzięki temu możemy się dowiedzieć wiele o sobie samym.

ale fajne rzeczy tu piszesz Marcin:),az zaczne zagladac czesciej,fajne tematy i ciekawe rozwiazania..inny blog bo pomocny taki:)
ale po przeczytaniu pierwszej strony ciagle widze pasy przed oczami przez to czarne tlo i malutka czcionke
czuje sie jak “maszynistka”??eeee:)