Ceremonia: Villa Decjusza, Kraków

Przyjęcie: Pałac Paszkówka

Po obejrzeniu zdjęć Kasia z Maćkiem napisali nam:

Agnieszko i Marcinie, serdecznie dziękujemy za zdjęcia i za wsparcie jakie okazaliście nam w dniu naszego ślubu. Wasze gesty i uśmiechy niwelowały stres jaki przeżywa każda para młoda. Wszyscy Goście chwalili, że byliśmy uśmiechnięci i radośni. Zdjęcia są naprawdę profesjonalne i tylko utwierdziły nasze przekonanie, że powierzyliśmy to zadanie prawdziwym fachowcom czyli Wam. Zdjęcia są doskonałe. Oglądaliśmy je już x razy i za każdym razem odkrywamy nowe szczegóły Właśnie o taki klimat zdjęć nam chodziło. Mieliście rację po godzinie nawet nie zauważaliśmy, że jesteśmy fotografowani. Mamy nadzieję, że będziecie mogli towarzyszyć nam przy kolejnych ważnych wydarzeniach w naszym życiu

Czy może być lepsza nagroda po reportażu ślubnym? Kochani jeszcze raz – gratulacje, jesteście wspaniali – i dla siebie i dla wszystkich dookoła – bycie dobrymi duchami Waszego wyjątkowego dnia to była czysta przyjemność!!!

edit: Dla wnikliwych, którzy już nie omieszkali pytać: Kasia nie została zaimportowana z serialu „Lost”. Zdecydowanie nie jest zagubiona, a znalazca jest prawdziwym szczęściarzem, co zresztą widać na zdjęciach

Podziękowania dla Leica Store Polska za wypożyczenie do testów obiektywu Summicron 28.

http://www.dxomark.com/index.php/en/Camera-Sensor/All-tested-sensors/Canon/EOS-5D-Mark-II

http://www.dxomark.com/index.php/Camera-Sensor/All-tested-sensors/Nikon/D700

http://www.dxomark.com/index.php/en/Camera-Sensor/All-tested-sensors/Leica/M9

Są to testy czułości matryc cyfrowych w aparatach. Prawdę mówiąc dość nudne liczby, które niekoniecznie opowiadają jakąś historię. Jeżeli zajrzycie do zakładki ISO Sensitivity graph i porównacie wartości:

Leica M9: ISO 2560 = 2244

Canon 5dmk2: ISO 3200 =2133

Nikon D700: ISO 3200 = 2566

to zobaczycie labulatoryjne/liczbowe potwierdzenie naszych dość organoleptycznych wniosków.

Kiedy piszemy że musimy wymuszać w Canonie 5dmk2 jedną przesłonę więcej w czułości ISO matrycy niż w Leica M9 mamy dosłownie na myśli (a nawet odrobinę więcej) to, co pokazują powyższe zacytowane testy. Leica M9 przy ISO 2560 uzyska wynik 2244, Canon aby uzyskać taki wynik potrzebuje ISO rzędu 4000. Dokładając do tego dużą łatwość fotografowania Leica M9 oraz fakt, że czasy uzyskiwane ‘z ręki’ na dalmierzu mogą być o wiele dłuższe niż na cyfrowej lustrzance – tutaj czas 1/ogniskowa jest momentami marnotrawieniem światła, natomiast na cyfrowej lustrzance będziemy już poruszać się w zakresie mniej ostrych zdjęć.

Podsumowując w liczby… ta sama scena może być sfotografowana za pomocą Leica M9 z mniejszym ISO i dłuższymi czasami ekspozycji – gdy zsumujemy te dwie rzeczy – różnica może spokojnie sięgać 2EV (dwóch przesłon światła czyli dla przykładu albo zamiast ISO3200 ISO800, albo zamiast f2 domykamy do f4. Cała rzecz – budowanie ekspozycji – to temat na kilkugodzinny workshop, może kiedyś się pokusimy.

Fotografując Leica M9 trzymamy się starej zasady expose color slide films for the hightlights and let the shadows fall where they may. Naświetlaj kolorow pozytyw (slajd) na światła i pozwól cieniom umiejscowić się tam gdzie mogą. Szczerze mówiąc – jest to dokładny cytat z instrukcji Leica M6 (strona 29). Wg naszej percepcji – matryca M9 reaguje w światłach podobnie do slajdu – nie wybacza zbyt wiele błędów ekspozycji – zawiera dużą ilość szczegółów i półtonów. Całościowo – obrazek z Leica M9 sprawia dla nas wrażenie kolorowego negatywu typu Kodak Portra. Duża ilość informacji w cieniach – niebywale łatwo wydobywalna, szczególnie w niskich czułościach. Tak więc Leica M9 to takie połączenie trzech światów – analogowego detalu ze slajdu, smaku analogowego negatywu i… cyfrowych plików.

Ziarno (tak nazywamy szum w M9) kontra szum (Canon 5Dmk2) to kolejny aspekt. Ziarno w M9 jest łatwo usuwalne (jeżeli jesteśmy szumofobami) i nadal mamy detal w obrazku. Robiąc zdjęcia z dłuższym czasem naświetlania zaobserowaliśmy, że przyrost ‘szumu’ na wysokich ISO jest dużo mniejszy niż na Canonie 5mk2. W scenach nocnych – gdzie bardzo łatwo przepalić światła Leica M9 radzi sobie bardzo dobrze – rejestrując rzeczy najistotniejsze i najbardziej widoczne – światła, z całym zapasem szczegółu obrazu. Ponieważ naświetlamy na światła, cienie lądują tam gdzie relatywnie ich miejsce w ekspozycji – wszystko odbywa się prosto, na wydrukwach wygląda to super.

Przy okazji przemyśleń a propos ekspozycji doszliśmy do dość ciekawego wniosku: bardzo wielu fotografów buduje ekspozycję aby uzyskać zdjęcie jaśniejsze niż rzeczywista sytuacja. Nie buduje tego oświetleniem, po prostu uczekuje przy braku światła magicznego ‘tadam’ z matrycy aparatu. Wyciskanie z sensora 2EV więcej niż jest aktualnie światła w scenie nie powoduje nic innego niż generowanie szumu matrycy. To jest chyba coś, co większość fotografów musi przemyśleć – rzeczywiste światło, rzeczywista wartość LV jaką mamy w scenie. Prawdziwe światło – bo póki co żadna matryca nie jest źródłem światła.

I na koniec – jako wytłumaczenie braku zdjęć ‘testowych’ – fotografowanie linijek to żart, porównywanie czegokolwiek na czymś innym niż dobrej jakości odbitka to nieporozumienie i strata czasu.

Wróćmy więc z tych liczbowych fascynacji do rzeczywistego świata. Sobotni koncert Waclaw Zimpel Quartet. Dwa zdjęcia, pierwsze z Leica M9 @ 28mm, f5.6, t1/60, iso1600, drugie zrobione Nikonem D700 @50mm, f3.2, t1/125, iso2500.

Dwa zdjęcia, dwie ogniskowe – ale skupmy się na muzyku grającym na tubie – to Per Åke Holmlander (po lewej na dole na pierwszym zdjęciu). Ilość światła padającego na tą osobę jest taka sama na obu zdjęciach, może różnica jest 1% używając eyedroppera w Photoshopie (oczywiście – biorąc pod uwagę inną mimikę na obu zdjęciach – czyli sprawdzamy wartość z neutralnej części skóry). Sumując wartości ekspozycji różnica jest 1EV na korzyść Leica M9 (sumując czas ekspozycji, przesłonę i czułość). Oczywiście – takie porównanie może mieć jakiś zakres błędu – powiedzmy z dużym zapasem – rzędu 33% wyniku czyli 1/3EV. Leica M9 jest nadal o 2/3EV „lepsza/jaśniejsza/szybsza”. Oczywiście, inne ogniskowe, inne obiektywy (co akurat przy teście w którym porównujemy ekspozycję zawężonego obszaru zdjęcia – nie ma znaczenia). Światło było to samo, ciągłe, obiekt był cały czas w tym samym miejscu. Jedna przesłona światła pomiędzy dwoma aparatami, dwoma różnymi matrycami. CCD vs CMOS. Leica M9 zadziwia nas codziennie. Oczywiście – te porównanie, nasze wnioski – nie mają mieć wymiaru naukowego. Po prostu staramy się zrozumieć matrycę jaką mamy w aparacie i myśleć o ekspozycji uwzględniając właściwości matrycy – te plusy i minusy, które potem są na zdjęciu.

W każdym razie – limit ISO do 2500 jest nieco mylący w stosunku do Leica M9. Rzeczywistość nieco się różni od parametrów jakimi epatują broszury marketingowe. Miłego dnia!

PS. więcej zdjęć z tego koncertu wkrótce.

Marcin zaprasza na kolejną edycję workshopu oświetleniowego, tym razem w bardzo szybko zmieniających się warunkach zachodu słońca przechodzącego w zmrok. Więcej informacji o tej edycji workshopu:

http://www.marcinrusinowski.com/workshops/2010/06/07/workshop-24-06-2010-kryptonim-nightimebirds/

strona warsztatów na Facebooku’u:

http://www.facebook.com/marcinrusinowskiworkshops

PS. temat workshopu kompletnie bez związku z nagrodzonymi nocnymi zdjęciami w kwartalnym konkursie WPJA

Na start – z tej soboty – okruch z Ceremonii ślubnej Agnieszki i Łukasza w kościele w Łochowie.

Taki moment jaki ucieka, jeżeli nie warujesz jak snajper czując, że to zaraz nastąpi. W nagrodę – tuzin zdjęć pełnych emocji, uczuć, czułości. Niepozowane, nieustawiane, niereżyserowane – po prostu – złapane, bo to reportaż ślubny a nie szopka. Na marginesie: w tym czasie operator wideo robi katalog gości, a ja cieszę się jak dziecko, że wreszcie wyszedł mi z kadru. To jest moment o który warto zawalczyć z lenistwem i powtarzalnością sytuacji. Nikt nigdy przedtem i potem tak nie spojrzy na siebie. Przepiękny ślub – było wszystko o czym można marzyć – łzy wzruszenia, szczęście wypisane na twarzy (również naszej) – bo przecudowna para, fantastyczna rodzina i goście, piękny pałacyk, anioły na szczudłach, oświetlenie i kolory jak z bajki i DJ Błażej przy którym nie sposób się nudzić. Jedyne czego nie zdążyliśmy to pomknąć w niedzielę w konkretne błoto jeepem na okolicznych polach

I na koniec – w ramach żartów poniedziałkowych: ta Panna Młoda twierdzi, że źle wychodzi na zdjęciach

Trzy klatki z dzisiejszych zmagań wodnych oj działo się działo. Jestem z Ilony i Maćka dumny – dali radę i świetnie się bawili.

Ostatnie zdjęcie na ślubie Ani i Witka (co oznacza, że Para właśnie dostaje dostęp do wszystkich wglądówek). Dla łowców exifów: canon 5dmk2, 14L, f6.3, 1/30s, iso3200.

PS. tym razem to nie kawa – to była herbata x2 – z cytryną. A do tego przepyszny tort ślubny Ani i Witka. Skąd oni wzięli do tego truskawki, które smakowały jak prawdziwe truskawki? Zterroryzowali szklarnię? Tort jak całe przyjęcie i ślub – przepyszny. Przyjęcie: Delicja Polska Krakowskie Przedmieście – bardzo polecam. Bardzo kameralnie, z klasą, tapeta na ścianach boska, współpraca i jedzenie na medal.

Shutter lag to ponoć zmora lustrzanek w reportażu, ale – nie róbmy scen. Benowi Chrismanowi czy Jeffowi Ascough’owi ten shutter lag nie przeszkadza robić zdjęć 5dmk2. Ba – Ascough miał przez pewien czas na testach D3.

Testowałem D3 – bardzo dobre narzędzie dla reportera. Szybkie, sprawne. Niestety – mając wszystkie stałki luxury glass Canona od 14 do 135mm o świetle 1.4 lub jaśniej (no dobra 14L ma 2.8, ale to 14mm, 135L ma światło 2) kupowanie D3 i zooma jest akurat dla mnie inwestycją nieco chybioną. Musiałbym kupić drugie body Nikona , żeby był backup do tego zestawu (niestety pomimo mocno wyśrubowanej ceny D3 też się psują czego doświadczył kiedyś w trakcie zdjęć jeden kolega – o zgrozo w trakcie reportażu). I jakiś drugi obiektyw – np. 50/1.4. Razem – wyszło mi ponad miesiąc temu 23k za D3+24-70+D700 jako backup. Irracjonalne. Czwarty system szkieł (piąty licząc średni format, a szósty wkliczając leżący w szufladzie nowiutki 127mm Polaroida do 4×5″). Chore spekulacje walutowe – na dzień dzisiejszy ten sam zestaw Nikona kosztuje… 31,500 PLN. Ktoś nam promocję zrobił z kursem/wartością „złotego”…

Z drugiej strony – wspomniany na blogu smoków zestaw marzeń (domniemuję, że lajkonikowy bo o takim rozmawialiśmy przy kawie) chodzi po głowie nie tylko Michałowi. Małe, ciche, lekkie. Lustro nie klapie (bo go nie ma), nie ma shutter laga, nie znika obraz w wizjerze jak robimy zdjęcie… jest tylko jedna wada: korpus MP w Polsce w „promocji” kosztuje 13k PLN. Bez obiektywu. Takie $ 4,395.00 w bhphotovideo.com. Dodając do tego trzy szkła (zaszalejmy, bo to w końcu marzenia: nowe 21mm o świetle 1.4 /nowy noctilux 50mm o świetle 0,95/apo-summicron 75mm o świetle 2) kto ciekawy ile wyszło?

23,700 USD. przesyłka pewnie gratis

Narazie pozostanę przy realnych marzeniach do zrealizowania: Bessa R4A+R3A, Ultron 28/2, 50/1.5, 75/2,5. Wyszła 1/10 kosztu lajkonika. Niby nie jest to lajkonik, ale IHMO daje radę. Kupiona na dniach z jakimiś kosmicznymi perypetiami i problemami językowymi (ebay niemiecki, sprzedawca zero po angielsku po czym okazuje się że jest we Włoszech i obiektyw wędruje z tamtąd) Bessa L + Heliar 15mm już do mnie leci. Spodziewam się, że jedynym shutter lagiem będę ja. Ale będzie to z każdym kliknięciem mniejszy shutter lag. Co tydzień.