Jedna przesyłka była bardziej wyczekiwana:

Udało mi się dorwać na Ebayu zestawik z jubileuszowej serii na 100 lecie obiektywu Heliar. Wyprodukowali 500 sztuk tej czarnej bessy L, zestawik waży prawie 500g (z obiektywem i wizjerem), mój szczęśliwy numerek to 215. A na drugim zdjęciu widać już wpakowany do środka Neopan 1600. Jest szerooooko.

Urwałem film w aparacie. Aparat pamiętający pewnie moje narodziny bo Canonet GL QL17. Taki mały, lekki, niepozorny dalmierz o mniejszej wartości i trwałości przy wykorzystywaniu funkcji jako młotek do wbijania gwoździ. Dalmierz – nie laser, bez LCD, bez bajerów, prawie manual (prawie bo ma tryb triorytetu czasu czyli takie canonowskie Tv). Noszę go sobie w kieszeni, niespecjalnie się przejmując czy go zgubię. Dopiero moment, kiedy przestajemy panować nad tym co jest w środku aparatu uzmysławia nam sentymentalność do własnych pstryków i bezcenność niektórych klatek zatrzymanych na celuloidzie.

Był sobie film. Taki normalny Ilford HP5. Włożyłem go do aparatu 13go lutego w piątek i przez jakieś 10 dni robiłem na nim zdjęcia.

Pierwsze klatki zrobiłem 13 lutego. Czekało nas długie w skali czasu dorosłego (a przeogromnie, niewyobrażalnie długie w skali czasu trzylatka) badanie Tymka w szpitalu Instytucie Matki i Dziecka na Kasprzaka. Mówiąc szczerze moment dramatyczny – pojawiło się dość mocne podejrzenie o mukowiscydozę. Choroba dramat – jak wyrok. Robiliśmy badanie – test potowy. Dla dziecka dramat – siedzieć kilkanaście minut w tym samym miejscu podłączone do elektrod, potem pół godziny pocenia się i picia wbrew swojej chęci ciepłych płynów. To taki dość smutny moment – my zdenerwowani, Tymek spłakany. Zrobiłem dosłownie kilka klatek na korytarzu szpitalnym – Tymek powiedział po chwili – Tatusiu nie rób mi teraz zdjęć. Test wypadł bardzo dobrze, nie wyobrażam sobie co by było gdyby wynik był inny.

Następne klatki na filmie to kawka z Sergiuszem. Z Sergiuszem jesteśmy trochę jak stare małżeństwo – po przejściach. Razem padaliśmy na twarz przebudowując studio fotograficzne na Towarowej, potem razem się kłóciliśmy a teraz razem gadaliśmy o analogach, dziwnych aparatach przypominających przenośne radio, żarówkach spaleniowych i… fotografii ślubnej. Od Sergiusza nauczyłem się w ciągu jednej sesji chyba najistotniejszej rzeczy w fotografii: nie ma co się za nią zabierać, jeżeli nie masz pomysłu co chcesz zrobić i jak to chcesz zrobić. A nauczyłem się tego w ciągu jednej sesji – z krabem. Przyniosłem wtedy na sesję cegłę w postaci Mamiyii RB67, polaroida i paru kaset z filmami. Sergiusz wtedy zrobił chyba pierwsze zdjęcia na średnim formacie, a ja trzymałem co było trzeba – blendę, karton i kraba ochrzczonego Henio, który usiłował mnie dziabnąć

Na kawkę obaj przytargaliśmy w tajemnicy przed drugim aparaty. Sergiusz przyniósł pudełeczko Zeiss’a na średni format (6×9 cm czyli wbrew średnioformatowym dziwactwom w okolicach kwadratu w ludzko-małoformatowych proporcjach 2:3) mające z osiemdziesiąt lat, ja natomiast – jak pewnie się domyślacie miałem w kieszeni Canoneta. No to żeśmy pstrykneli parę razy. Box zaliczył Ilforda delta3200, Canonet HP400. Dla podkręcenia emocji: 1/60 f11 Zeissa, 1/15 w granicach f1/1.7-2 Canoneta.

Cudne te celuloidy. Powabne*. Czasem bezcenne – jak te dla mnie.

PS. film urwał się na 6cm rozbiegówki, reszta została szczęśliwie (?) w Canonecie. Udało się z pomocą przemiłych pań w Relaxie wyciągnąć zagubione półtora metra celuloidu ze stratą zaświetlenia zaledwie dwóch klatek. Cud. A prorokowano już, że nie zostanie nic z tej rolki

- mój stary EOS3 ma autofocus przewyższający efektywnością 1DsMkIII. nikt tego nie potrafi wyjaśnić – szczególnie, że mój stary analog jest wart może 200 USD (no dobra, nowy kosztowałby jakieś 2500 PLN), a cena 1DsMkIII…

- od momentu kiedy zrozumiałem na czym polega ekspozycja (a przynajmniej tak mi się nadal wydaje) oglądanie zdjęć na wyświetlaczu aparatu wydaje mi się lekko passe.

- historie o tym, że analog to mało zdjęć (30×36 zdjęć wydaje mi się conajmniej wystarczające o ile nie przesadzone do wygenerowania dobrej jakości reportażu) można wsadzić między bajki.

- takich idiotów jak ja jest conajmniej kilku – pisałem o kilku pacjentach z listy dziesięciu najlepszych wg American Photo – dzisiaj przeczytałem na DWF’ie takie to zdanie (w zasadzie bez tego zdania nie było by tego postu):

After saying goodbye to digital and back shooting 100% film, my films of choice are Fuji Neopan for B&W and Fuji Pro 400H or 800Z for color.

Riccis Valladares

nie twierdzę że powyższy Pan jest nowym Ascough’em (na marginesie: Jeff foci 1DsMkIII, ale nadal ma lajkoniki – i cyfrowe i analogowe), natomiast w wątku pt. jaki film lubicie najbardziej okazało się że pacjentów do leczenia z celuloidu jest conajmniej kilkunastu np. taki Josef Usayo czy Anna Kuperberg.

co z tego wszystkiego wynika? w przyszłym roku dajemy furtkę fotografii analogowej. konkretnie ja daję. wyliczyłem na szybko jakiś czas temu: 30 filmów po 36 zdjęć powinno się zamknąć w kosztach 1000 zł wliczając materiał, wywołanie i wglądówki. czyli witam pakiet „KOLEKCJONERSKI” w naszej ofercie (z albumem Joergensena) oraz opcję pt. „KOCHAM OBRAZ NA CELULOIDZIE” do innych pakietów.

tak w ogóle to siedzę, obrabiam zdjęcia (kocham za to aparaty cyfrowe), ślęczę nad ofertą na 2009 rok (widzę światło w tunelu), oraz przygotowuję się psychicznie do selekcji portfolio na nową odsłonę strony. Wakacje wakacje i po wakacjach. Następna szansa na oddech dopiero po sezonie czyli przełom października i listopada.

PS. wychodzi chyba też na to że opłacalne byłoby kupić dedykowany skaner do filmu. taki Nikon Super Coolscan 9000-ED czy 5000-ED.